Op het eerste gezicht is dat Jezus, maar bij nader toezien is het Maria die gastvrij onthaald wordt. Zij mag binnentreden in de gedachten van Jezus, in zijn leefwereld. En dat in de joodse cultuur van die tijd waarin een vrouw geen enkel recht had om onderricht te mogen genieten. Met haar luisterende aandacht geniet ze ten volle van zijn woorden. Ik zeg wel: genieten. Want het is u toch ook al overkomen. Hoe goed de spijzen ook zijn, hoe mooi de tafel ook gedekt is. Het gesprek is nog altijd het belangrijkste deel van de maaltijd. Mogen binnentreden in elkaars gedachtewereld is de echte gastvrijheid.

We mogen altijd te gast zijn bij God, we mogen, als we maar willen, zitten luisteren aan de voeten van de Meester en binnentreden in zijn wereld. Zo helemaal anders dan de drukdoenerij hierbuiten.

Gastvrijheid bij God? Het is een gastvrijheid die in onze cultuur niet hoog aangeschreven staat. Wijsheid, inzicht, beschouwing..., wat doe je er mee? Wat brengt dat op? We houden meer van uiterlijke prestaties die kunnen omgezet worden ofwel in klinkende munt of tenminste toch in publiciteit. We moeten het hebben van uiterlijkheden die de zintuigen prikkelen, en niet van het innerlijke dat de gedachten opwekt. Daarom moeten die prestaties gepaard gaan met lawaai, met veel lawaai, met snelheid, met hoge snelheid en soms met geweld. Altijd een kwestie van zich te doen gelden, niet van te luisteren naar de gastheer.

Wie zo leeft, moet lawaai maken of lawaai rond zich hebben In onze tijd is er een geweldige nood aan stilte.

Stilte is veel meer dan afwezigheid van geluid. Stilte is de ruimte waarbinnen we willen luisteren naar de andere, om elkaar te ontmoeten. Stilte is een geweldloze, scheppende kracht ook al zijn de resultaten ervan niet onmiddellijk zichtbaar en kunnen ze niet omgezet worden in klinkende munt.

Stilte is een bron die van binnen opborrelt, die ons doet leven en die ons laat luisteren naar de anderen en naar de geheel Andere.